Sołectwo Sulmin, choć niewielkie ma swoją dość długą historię. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pojawiła się w wydanym w 1340r. przywileju krzyżackim, przyznającym Sulminowi 40 włók gruntu. Po zakończeniu wojny trzynastoletniej majątek sulmiński stał się królewszczyzną, dzierżawioną głównie gdańszczanom. Jednym z dzierżawców Sulmina był Conradi, (od jego nazwiska pochodzi nazwa Conradinum gdańskiego Technikum Budowy
Okrętów). Po rozbiorach majątek Sulmin przejęli prywatni właściciele. W 1901 roku, wraz z pobliskim Niestępowem, Smęgorzewem, Kiełpinem Górnym, Otominem i Widlinem, dobra te nabyła Pruska Komisja Osiedleńcza, która po parcelacji osadziła tu rodziny chłopskie. W 1906 roku na południowym krańcu wsi mieszkańcy wybudowali kościół ewangelicki. Sulmin po 1920 roku znalazł się w granicach Rzeczypospolitej, niemniej wieś miała całkowicie niemiecki charakter. Po 1945 roku większość mieszkańców Sulmina została wysiedlona do Niemiec, grunty majątku zaś rozparcelowano. Dawny dwór spłonął w 1976 roku. Kościółek ewangelicki zakupiony i odremontowany został w latach 80-tych przez gdańskiego artystę plastyka, który urządził w nim galerię. Galeria dziś już nie istnieje, a budynek dość mocno ucierpiał w pożarze. Tereny miejscowości Sulmin cieszą się coraz większym zainteresowaniem deweloperów ze względu na malownicze położenie oraz bezpośrednią granicę z miastem Gdańsk.
